شمارهٔ ۷۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و درد جدایی سخن می‌گوید. او از معشوق می‌خواهد که بیشتر از این با دلش نالایق رفتار نکند، زیرا این رفتار می‌تواند زندگی را به هم بریزد. لب‌های معشوق، به مانند نغمه‌های جان‌بخش، توانایی زنده کردن روح انسان‌ها را دارند. او به وفا و جفا اشاره می‌کند و می‌گوید مطابق با قاعده عشق، برخی معشوق‌ها باید در برابر محبت‌ها بی‌توجهی کنند. در نهایت، به زیبایی بهار و حسن معشوق اشاره می‌کند و آن را به نشانه‌ای از کمال زیبایی توصیف می‌کند.
مکن تو با دل من بیش از این به جور سلوککه ملک زیر و زبر می‌شود ز جور ملوک
هوش مصنوعی: با دل من بیش از این بدرفتاری نکن، زیرا که ناپاکی و ستم باعث بر هم خوردن نظم و آرامش جهان می‌شود.
لبت به نغمهٔ جان‌بخش چون مسیحا، جاندهد به پیکر بی‌روح مردم مفلوک
هوش مصنوعی: لب تو با نغمه‌های دلنوازش مانند مسیحا، جان تازهای به بدن بی‌روح و بیمار مردم بیچاره میبخشد.
وفا کنی بچشیم و جفا کنی بکشیمبه حکم آن که بتان مالکند و ما مملوک
هوش مصنوعی: اگر به ما وفا کنی، شیرینی آن را خواهیم چشید و اگر به ما جفا کنی، باید با آن کنار بیاییم. این به خاطر آن است که معشوقهها بر ما تسلط دارند و ما در حقیقت، بنده آنها هستیم.
کند قمر به رخت سجده؟ این بود معلومرسد به نور رخت زهره؟ این بود مشکوک
هوش مصنوعی: آیا ماه بر چهرهات سجده می‌کند؟ آیا روشنایی چهرهات می‌تواند به روشنی سیاره زهره پی ببرد؟ این موضوع کمی مشکوک به نظر میرسد.
بهار شاهد من در کمال حسن بودچو آیت و دگران چون قبالهٔ محکوک
هوش مصنوعی: بهار برای من نشانه‌ای از زیبایی کامل بود، مانند یک معجزه، در حالی که دیگران مانند سندهای بیارزش به نظر میرسیدند.