شمارهٔ ۷۲
هوش مصنوعی: شعر درباره اهمیت استقلال و خودمختاری یک کشور است. شاعر به کسانی که تحت تأثیر بیگانگان قرار می‌گیرند هشدار می‌دهد و تأکید می‌کند که هر کس باید اختیار سرزمین خود را در دست خود داشته باشد. او به حقوق طبیعی مردم کشورش اشاره می‌کند و می‌گوید که منابع کشور باید به دست خود مردم باشد و نه به سرمایه‌گذاران خارجی. همچنین، او ارزش برادران و همکاری در میان مردم را یادآوری می‌کند و تأکید می‌کند که نباید به آسانی به دیگران اعتماد کرد و باید از منافع خود دفاع کرد.
کسی که افسر همت نهاد بر سر خویشبه دست کس ندهد اختیار کشور خویش
هوش مصنوعی: کسی که با اراده و کوشش خود به مقام و منزلتی رسیده، به هیچکس اجازه نمیدهد که تقدیر و سرنوشت او را تحت کنترل خود بگیرد و کشور خود را به دیگران واگذار کند.
بگو به سفله که در دست اجنبی ندهدکسی که نان پدر خورده، دست مادر خویش
هوش مصنوعی: به کسی که از جانب دیگران به او توهین میشود بگو که نمیتواند به راحتی به کسی که از خانوادهاش نان خورده، آسیب بزند.
چه غم عقیدهٔ ما را اگر به قول سفیهکسی به کشور خود گرد کرده لشگر خویش
هوش مصنوعی: نگران عقیدهٔ ما چه هست اگر کسی احمقانه لشگری برای خود در وطنش جمع کرده باشد.
در آب و خاک و هواهای خویش آزادیمرقیب گو بگدازد میان آذر خویش
هوش مصنوعی: در محیطهای طبیعی خود، از جمله آب و زمین و هوا کاملاً آزاد هستیم. به رقیب بگو که خود را در آتش عذابی که دارد، بسوزاند.
حقوق نفت شمال و جنوب خاصهٔ ماستبگو به خصم بسوزان به نفت پیکر خویش
هوش مصنوعی: حق ما بر نفت شمال و جنوب مشخص است، به دشمن بگو که با نفت وجود خودش را به آتش بکشد.
ز من بهار بگو با برادران حسودبه رایگان نفروشد کسی برادر خویش
هوش مصنوعی: بگو به من بهار را با برادران حسود که هیچ کس برادر خود را به آسانی نمیفروشد.