شمارهٔ ۷۹ - ملک‌الشعرا بهار

بود آیا که دگرباره به شیراز رسمبار دیگر به مراد دل خود باز رسم

بود آیا که ز ری راه صفاهان گیرموز صفاهان به طربخانهٔ شیراز رسم

خیزم از جای و بدان شهر طربخیز شومتازم از شوق و بدان خطهٔ ممتاز رسم

به ملاقات گرامی ادبایی که بودجمله را قول و غزل تالی اعجاز رسم

هست رازی ازلی در دل شیراز نهانخرّم آن روز که من بر سر آن راز رسم

بر سر مرقد سعدی که مقام سعد استبسته دست ادب و جبهه قدم‌ساز رسم

همت از تربت حافظ طلبم وز مددشمست مستانه به خلوتگه اعزاز رسم

مرغک تازه‌پرم زیر پرم گیر به مهرتا ز فیض پر و بال تو به پرواز رسم

بود آیاکه ازین تنگ قفس نیم نفسبه سر صحبت مرغان خوش‌آواز رسم

حافظا بندهٔ رندان جهانست «‌بهار»همتی ‌تا به ‌یکی خواجهٔ دمساز رسم