شمارهٔ ۱۰۰
هوش مصنوعی: این شعر از شاعر معروف ایرانی، حافظ، به بیان احساساتی عمیق و پرسش‌هایی از معشوق می‌پردازد. گوینده از صبا (باد) می‌خواهد به او بگوید که چه هدفی دارد و از دل پریشان او چه می‌خواهد. او در حیرت است که معشوقه‌اش چطور می‌تواند دل او را ببرد و از درد و رنجی که به او وارد می‌آورد، بی‌خبر است. گوینده در ادامه اشاره می‌کند که دیگر چیزی جز یک آشیانه برای بلبلان در دلش نمانده و از صبا می‌پرسد که از گلستان قلب او چه می‌خواهد، در انتها نیز بیان می‌کند که تنها گل‌های خندان در دل او باقی مانده است. شعر به نوعی نشان‌دهنده حس ناامیدی، تردید و yearning (اشتیاق) نسبت به عشق و معشوق است.
صبا ز طرهٔ جانان من چه می‌خواهیز روزگار پریشان من چه می‌خواهی؟
هوش مصنوعی: ای نسیم، از گیسوی محبوبم چه می‌خواهی؟ از روزگار آشفتهام چه درخواستی داری؟
دلم ببردی و گویی که جان بیار ای دوستبه حیرتم که تو از جان من چه می‌خواهی؟
هوش مصنوعی: دل مرا از من بردی و گویی که جانم را نیز طلب میکنی. ای دوست، نمیدانم تو از جان من چه هدفی داری؟
دوباره آمدی ای سیل غم، نمی‌دانمدگر ز کلبهٔ ویران من چه می‌خواهی؟
هوش مصنوعی: دوباره به سراغ من آمدی ای سیل غم، نمیدانم دیگر از کلبه خراب من چه چیزی طلب میکنی؟
جز آشیانه بلبل گلی به شاخ نماندصبا دگر ز گلستان من چه می‌خواهی؟
هوش مصنوعی: جز آشیانه بلبل، دیگر چیزی درخت نمانده، ای صبا! از باغ و گلستان من چه خواستهای؟
کمال یافت نهالت ز آب چشم «بهار»جز اینقدر، گل خندان من چه می‌خواهی؟
هوش مصنوعی: بهار جان، جز این که گل من از شوق نمیتواند جز به خنده باشد و با عشق تو، رشد و شکوفاییاش را مدیون اشکهای شوق من است، چه آرزویی داری؟