شمارهٔ ۱۱ - خانهٔ آخرت
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بررسی مفهوم زندگی و مرگ می‌پردازد و می‌گوید خداوند به انسان فرصتی برای زندگی داده است. او از این که در این دنیا سکونت دارد و باید هم به زندگی معنوی و هم به زندگی مادی توجه کند، سخن می‌گوید. شاعر اشاره می‌کند که انسان باید قبل از مرگ، خانه‌ای برای خود در آخرت بسازد وگرنه ناگهان مرگ او را خواهد گرفت و او را از این دنیا می‌برد بدون آنکه آماده باشد. در نهایت، او به این موضوع تأکید می‌کند که کسی که برای زندگی‌اش برنامه‌ریزی نکرده باشد، در لحظه مرگ نمی‌تواند جایگاه خود را بشناسد.
بنده را جایگه دو داد خدایهم بدین، نیک بنده را بنواخت
هوش مصنوعی: خداوند به بندهاش مقام و منزلتی عطا کرد و به همین خاطر، بندهی نیکو را بسیار مورد لطف و محبت قرار داد.
تا بدان جایگه کشاند جانچون ازین جای تن همی پرداخت
هوش مصنوعی: تا آنجا که روح را می‌برد، همانطور که تن از این مکان جدا میشود.
چون در اینجاش خانه بایستیهم در آنجاش خانه باید ساخت
هوش مصنوعی: برای اینکه بتوانی در جایی زندگی کنی، نیاز است که در جای دیگری هم کار و تلاش کنی تا برای خودت مکانی بسازی.
ای دربغ آن که خانه ناکردههم به‌ناگاه مرگش اندر تاخت
هوش مصنوعی: ای کسی که در زندگی هیچ کاری نکرده و خانه‌ای نیافریده، ناگهان مرگ با شتاب به سراغش میآید.
کرد از این خانه جای خویش تهیوندران خانه جای خود نشناخت
هوش مصنوعی: او از این خانه بیرون رفت و کسانی که در آنجا بودند، جای خود را نشناختند.