شمارهٔ ۷۷ - کل و کلاه
هوش مصنوعی: در این شعر، شخصیت اصلی (کلی) به زخم نازک خود اشاره می‌کند که او را آزار می‌دهد. در حین خارش، کلاهی که بر سر دارد به درون یک نهر می‌افتد. او تلاش می‌کند کلاهش را پس بگیرد، اما آب بسیار سریع است و کلاه را از او دور می‌کند. در نهایت، کلاه در عمق آب گم می‌شود. با ناامیدی، کلی به دوستانش می‌گوید که این کلاه برایش مثل یک دردسر بزرگ شده است و در حال حاضر احساس بی‌پناهی می‌کند.
کلی را سر از زخم ناسور بودز خارش توانش ز تن دور بود
هوش مصنوعی: کلی به خاطر زخم عمیق و دردناک خود احساس خارش می‌کند و از شدت ناراحتی نمیتواند به بدن خود نزدیک شود.
کنار یکی نهر، خارید سرکلاهش فتاد اندر آن نهر در
هوش مصنوعی: در کنار یک نهر، کلاهی که بر سر داشت افتاد و به داخل نهر رفت.
بجنبید و بشتافت بر طرف آبولی آب را زو فزون بُد شتاب
هوش مصنوعی: به حرکت بیفتید و سریع به کنار آب بروید، اما بدانید که آب بیشتر از آنچه فکر میکنید در حال حرکت است.
کله گه بغلتید و گه شد به اوجبه فرجام گم گشت در زیر موج
هوش مصنوعی: سر در گم و شتابان به آسمان رفت و در نهایت زیر امواج دریا ناپدید شد.
چو نومید شد کل ز صید کلاهبرون قاه قاه و درون آه آه
هوش مصنوعی: زمانی که شکار به پایان رسد و امیدی به نتایج خوب نباشد، ظاهر فرد شاد و خندان می‌شود ولی در درونش غم و ناامیدی وجود دارد.
به یاران چنین گفت: کاین رشکلاخبرای سرم بود لختی فراخ
هوش مصنوعی: به دوستانش گفت: این حسادت و غبطه به خاطر سرنوشت من بود که مدتی طولانی برایم میماند.