شمارهٔ ۸۳ - شکایت از مردم زمانه
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از غم و درد دلش سخن می‌گوید. او از تیرهای غم و اندوهی که به سمتش پرتاب می‌شوند، صحبت می‌کند و احساس می‌کند که دیگران با بی‌عدالتی، او را هدف قرار داده‌اند. شاعر از این بی‌عدالتی و ظلم مردم شکایت می‌کند و مانند ابر بهاری می‌گرید. او اظهار می‌کند که اشک‌هایش تنها نتیجه دردهایش است و این غم ناشی از زخم‌های عمیق در دلش به وجود آمده است. در نهایت، او به شدت از آزار و ظلمی که از سوی دیگران متحمل شده، ناراحت است و جانش را در خطر می‌بیند.
زمانه به قصد دلم بی‌درنگگشاید ز غم تیرهای خدنگ
هوش مصنوعی: زمانه به سرعت دل مرا از غم و اندوه رها می‌کند و تیرهایی که به سمت دل شلیک میشدند، به یک باره از بین میروند.
نشان ساخته زآن دل خون‌فشانزند تیرها راست بر یک نشان
هوش مصنوعی: نشانهای از دل پر از درد و رنج ساخته شده که تیرها بهراستی بر این نشانه فرود میآیند.
نشاند سر اندر بن یکدگرکز آن تیرها نیزه سازد مگر
هوش مصنوعی: در این بیت، به بیان این نکته پرداخته شده است که وقتی افراد در کنار هم قرار میگیرند و به هم نزدیک می‌شوند، میتوانند با همکاری و اتحاد خود به چیزی قویتر و مؤثرتر تبدیل شوند، مانند تیرهایی که با هم به یک نیزه شکل میگیرند. بنابراین، همبستگی و همراهی میتواند از عناصر ضعیف، چیزی قوی بسازد.
ز بیداد مردم بنالم به زاربگریم به مانند ابر بهار
هوش مصنوعی: از ظلم و ستم مردم مینالم و مانند ابر بهاری اشک میریزم.
گرم خون ز مژگان ببارد رواستکزین مردمانم به دل زخم‌هاست
هوش مصنوعی: اگر اشکهایی از چشمانم بریزد، ایرادی ندارد، زیرا در دل من زخم‌های زیادی از این مردم وجود دارد.
ز مژگان گرم اشک تا دامن استمپندار کان اشک چشم من است
هوش مصنوعی: از مژگانم اشک میریزد، ولی خیال نکن این اشکها فقط مال چشم من است.
بود جان شیرین من بی‌گمانچکان از سر پنجهٔ مردمان
هوش مصنوعی: روح شیرین من بیتردید از دست انسانها در حال رنج کشیدن است.