شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دوستش می‌خواهد که با طلوع خورشید برخیزد و از عشق بگوید. او عشق میان خود و دوستش را به نبردی با مشت و درفش تشبیه می‌کند و به تنش بین احساسات و واقعیت‌های زندگی اشاره می‌کند. همچنین، این دوستی را با سنگ و سبو مقایسه می‌کند که به تضاد میان سختی و لطافت اشاره دارد.
برخاست خروس صبح برخیز ای دوستز انگور بگیر خون و ده در رگ و پوست
هوش مصنوعی: صبح که خروس میخواند، دوست بیدار شو و از انگور بنوش، تا زندگی و نشاط به رگ و پوستت جاری شود.
عشق من و تو قصهٔ مشت است و درفشجور تو و دل صحبت سنگ است و سبوست
هوش مصنوعی: عشق ما مانند داستانی است که به شدت درگیری و تنشی را نشان میدهد، و رابطه ما از یک طرف با چالاکی و زیبایی همراه است و از طرف دیگر، گفتوگویی بین دل و ظرفی است که در آن احساسات ما جاری است.