تناجی
ملک‌الشعرا بهار

شمارهٔ ۵۶

یک روی چو آیینه مبادا انسانکاخر شکند ز جلوهٔ روی خسان
مانندهٔ تیغ شو همه روی و زبانتا بگذری از میان مردم آسان