فقرۀ ۵۷
هوش مصنوعی: این ابیات به موضوع زندان و مجازات پرداخته و تأکید می‌کنند که نباید افراد بزرگوار و با ارزش را در زندان نگه داشت. شاعر خواستار آن است که از زندانی کردن مردان بزرگ و هشیار پرهیز شود و به جای آن، به زندان باید مردانی پاک و شایسته سپرده شوند. همچنین اشاره شده که کسانی که از خدا نمی‌ترسند، سزاوار نگهبانی نیستند. شاعر می‌خواهد تا انسان‌های نیکو و با صداقت در مسئولیت‌ها قرار بگیرند.
ناآمرزیده مرد آزرمان را به زندان مکن، گزیده و بزرگ مردم و هشیار مرد را بر بند زندان‌بان کن.
هوش مصنوعی: مرد نادان را به زندان نینداز، بلکه افراد باهوش و بزرگ را که در جامعه تأثیرگذار هستند، در قید و بند نگهدار.
به زندان مکن آبرومند رامیفکن نهال برومند را
هوش مصنوعی: آبرومند را در بند نکن و نهال جوان و سربلند را به خطر نینداز.
(جوان گنه کاره دربان مکنبه زندان مر او را نگهبان مکن)
هوش مصنوعی: جوانی که خطایی کرده را به زندان نینداز و نگذار که تحت نگهبانی باشد.
کسی کاو ندارد ز یزدان هراسندارد تو را بی گمان نیز پاس
هوش مصنوعی: کسی که از خدا ترسی ندارد، به طور یقین از تو هم حراسی ندارد.
به زندانت بگمار مردی گزینبزرگ و هشیوار و پاکیزه‌دین
هوش مصنوعی: به زندان تو مردی آگاه و با شخصیت و با اخلاق نیکو بسپار.