فقرۀ ۱۰۵
هوش مصنوعی: در این اشعار بر اهمیت استواری دین و تلاش برای دانایی تأکید شده است. شاعر می‌گوید که خرسندی واقعی در دانایی و امید به مینو (بهشت یا کمال) نهفته است. او از خوانندگان می‌خواهد که در پی دانش باشند و همواره خرسند و امیدوار باشند. در نهایت، به این نکته اشاره می‌کند که فرد دانا و امیدوار، به سعادت می‌رسد، در حالی که نادانی که نومید است، بی‌خبر از حقیقت است.
به استوانی و استواری دین کوشش کن چه مهمترین خرسندی دانایی (است) و بزرگتر از آن امید به مینو است.
هوش مصنوعی: به استحکام و ثبات دین تلاش کن، زیرا بالاترین خوشنودی در دانش است و بزرگتر از آن، امید به دنیای دیگر است.
بدین کوش‌و پیوسته‌خرسند باشبه دانش درختی برومند باش
هوش مصنوعی: در تلاش باش و همواره خوشحال باش، مانند درختی بزرگ و سرسبز از علم و دانش بهرهمند شو.
چو دانا بود مرد امّیدواربه مینو گراید سرانجام کار
هوش مصنوعی: وقتی فردی دانا و آگاه باشد، در نهایت به راهی زیبا و دلپذیر هدایت میشود.
که دانا که دارد امید، آن بهستز دانای نومید، نادان بهست
هوش مصنوعی: کسی که دانش دارد و به آینده امیدوار است، از دانشمندی که ناامید است بهتر است، چرا که نادان است.