تناجی
ملک‌الشعرا بهار

فقرۀ ۱۰۹

هرکه او هیمالان (‌یعنی خصمان‌) را چاه کند، خود اندر چاه افتد.
کسی کز پی دشمنان کند چاهخود افتد در آن ‌چاه‌ خواهی نخواه