تناجی
ملک‌الشعرا بهار

فقرۀ ۱۱۳

هرچند بس نیک افسونِ ماران دانی‌، زود زود دست به مار مبر کت بگزد، و بر جای بمیراند.
تو ای مرد افسونگر چیره‌دستمبر سوی هر مار بر خیره دست
مبادا کت از این دلیری همیزند زخم و بر جای میری همی