غزل ضربی (در ماهور)
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات عمیق و دردناکش درباره عشق می‌پردازد. او از بی‌خبری محبوبش از وضعیت زار خود و دلش که از او بی‌خبر است، گلایه می‌کند. دلش گیج و سردرگم است و نمی‌داند به کجا برود زیرا محبوبش را ندارد. عشق را چیزی دردناک و ویران‌کننده توصیف می‌کند که تنها چیزی که به‌جا می‌گذارد، خون جگر و دلسردی است. شاعر به تاریکی و تباهی زندگی‌اش اشاره می‌کند و از بی‌اثر بودن آروزها صحبت می‌کند. او انتظار و صبوری را به‌عنوان تنها راه حلش برمی‌شمارد و در نهایت می‌گوید که اگر کسی در میانه جنگی دو طرفه قرار گیرد، در صورتی‌که سلاحی در دست نداشته باشد، آسیب‌پذیر خواهد بود.
ز من نگارم خبر نداردبه حال زارم نظر ندارد
هوش مصنوعی: عشقم از وضعیت بد من بی‌خبر است و توجهی به حال و روز من ندارد.
خبر ندارم من از دل خوددل من از من خبر ندارد
هوش مصنوعی: من از حال و احوال خودم بیخبرم و دل من هم از احساسات و دل مشغولیهای من خبر ندارد.
کجا رود دل که دلبرش نیستکجا پرد مرغ که پر ندارد
هوش مصنوعی: دلِ عاشق کجا میتواند برود وقتی محبوبش در کنار او نیست؟ و پرندهای که پر ندارد، کجا میتواند پرواز کند؟
امان از این عشق فغان از این عشقکه غیر خون جگر ندارد
هوش مصنوعی: این عشق درد و رنجی شدید به همراه دارد که جز خون دل، چیز دیگری نمیتواند نشاندهندهی آن باشد.
همه سیاهی همه تباهیمگر شب ما سحر ندارد
هوش مصنوعی: در این دنیا، هر چیزی ممکن است تاریک و خراب به نظر برسد، اما ما در شب خود، امیدی به صبح و روشنی نداریم.
بهار مضطر منال دیگرکه آه و زاری اثر ندارد
هوش مصنوعی: بهار دوران ناامیدی من دیگر به من نمیرسد چون گریه و اندوه دیگر تاثیری ندارد.
جز انتظار و جز استقامتوطن علاج دگر ندارد
هوش مصنوعی: غیر از انتظار و پایداری، وطن راه درمان دیگری ندارد.
ز هر دو سر، بر سرش بکوبندکسی که تیغ دو سر ندارد
هوش مصنوعی: هر کسی که توانایی یا ابزار لازم برای دفاع از خود را نداشته باشد، به سادگی مورد حمله و آزار قرار میگیرد.