دوبیتی شمارهٔ ۲۷
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و لطافت گل‌ها اشاره دارد. شاعر می‌گوید که اگر کسی به بستان گل برود، دیگر باز نخواهد گشت و از خوشی و زیبایی گل‌ها لذت خواهد برد. هر گل با لبخندش خود را نمایان می‌کند، اما رخش از خون دل (غم و اندوه) پنهان است و هرگز نمی‌گذارد این غم دیده شود. به طور کلی، شعر تضاد بین زیبایی ظاهری و غم درونی را به تصویر می‌کشد.
بی ته یارب به بستان گل مرویادوگر روید کسش هرگز مبویاد
هوش مصنوعی: ای خدا، گل در باغ تو همیشه جوان و زیباست و اگر کسی هم وارد آن شود، بوی خوشش هیچگاه از بین نمیرود.
بی ته هر گل به خنده لب گشایدرخش از خون دل هرگز مشویاد
هوش مصنوعی: هر گل با لبخند زیبایش خندان است، اما چهرهاش هرگز از غم و درد دل بیخبر نیست.