دوبیتی شمارهٔ ۳۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از خواب خود در باغی پر از گل سخن میگوید. او خوابش را سرزنش میکند که باعث شده باغبان که مراقب گلهاست، به گل دوست دیرینهاش آسیب بزند و بر آن هزاران خار بگذارد. این شعر بیانگر احساسات عمیق و تنهایی شاعر است.
شوانم خواب در مرز گلان کردگلم واچید و خوابم را زیان کرد
هوش مصنوعی: در مرز گلها خوابیده بودم، ناگهان گل من را بیدار کرد و خوابم را به هم زد.
باغبان دید که مو گل دوست دیرمهزاران خار بر گل پاسبان کرد
هوش مصنوعی: باغبان مشاهده کرد که دوست دیرینش با هزاران خار از گل محافظت کرده است.