دوبیتی شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از رنج و اندوه خود سخن می‌گوید و از اینکه چه مدت دیگر باید به تحمل این حال ادامه دهد، شکایت می‌کند. او از باری سنگین که بر دوش اوست و همچنین پریشانی روزگارش نگران است و از کسی طلب یاری می‌کند تا این بار را از دوشش بردارد. به طور کلی، این اشعار بیانگر احساس ناامیدی و انتظار برای تغییر وضعیت زندگی هستند.
پسندی خوار و زارم تا کی و چندپریشان روزگارم تا کی و چند
هوش مصنوعی: چقدر دیگر باید به این حال خراب و پریشان زندگی کنم و تحمل کنم که تو مرا نپسندی؟
ته که باری ز دوشم برنگیریگری سربار بارم تا کی و چند
هوش مصنوعی: اگر تو بار سنگینی را از دوش من برداری، پس این بار گران که بر دوشم است، تا چه زمانی و به چه اندازه بر دوش من سنگینی خواهد کرد؟