دوبیتی شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی از افرادی سخن می‌گوید که برای رسیدن به مقام و جایگاه معنوی تلاش می‌کنند و در آرزوی جاودانگی در مکان مقدس و مطلوب هستند. آن‌ها در دل آرزوی وصال به ته‌دیر (معبدی که به معنای دوست‌داشتنی و مقدس است) را دارند و این نشان‌دهنده عشق و اشتیاق آنان به خداوند و معنویت است.
خوشا آنان که سودای ته دیرندکه سر پیوسته در پای ته دیرند
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسانی که دل در گرو عشق و محبت دارند، زیرا همیشه سر و فکرشان در عشق و محبت مشغول است.
به دل دیرم تمنای کسانیکه اندر دل تمنای ته دیرند
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به این نکته اشاره میکند که او در انتظار افرادی است که در دل خود آرزوی رسیدن به کسی را دارند، همانند خود او که دارای آرزوهایی دیرینه است. به نوعی، دل آن‌ها به عشق و آرزو مشغول است و این انتظار طولانی، دلیلی برای همبستگی آن‌ها به شمار میآید.