دوبیتی شمارهٔ ۴۳
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به حالتی ناآرام و اندوهناک اشاره دارد. او خود را مانند درختی می‌بیند که میوه‌هایش را گرفته‌اند و به مانند ویرانه‌ای که گنجایش چیزهای ارزشمند را از دست داده است. همچنین، او خود را شبیه به پیرمردی می‌داند که در دشت زندگی می‌کند و ناله می‌زند زیرا عزیزانش از دست رفته‌اند. به طور کلی، این مضامین به احساس از دست دادن و ناراحتی عمیق اشاره دارند.
چو آن نخلم که بارش خورده باشندچو آن ویران که گنجش برده باشند
هوش مصنوعی: من مانند درختی هستم که میوهاش را چیدهاند و مانند ویرانی که ثروت و داراییاش را از او گرفته‌اند.
چو آن پیری همی نالم درین دشتکه رودان عزیزش مرده باشند
هوش مصنوعی: وقتی آن پیر در این دشت ناله می‌کند، گویی که عزیزانش را در کنار رود از دست داده است.