دوبیتی شمارهٔ ۴۴
هوش مصنوعی: شعر به این موضوع اشاره می‌کند که افرادی که از محبت و عشق دورند و در عالم خیال به سر می‌برند، زندگی ساده‌تری دارند. آنها نه به سخن گفتن و نوشتن مشغولند و نه به خواندن. این افراد مانند مجنون هستند که در بیابان گیر کرده‌اند و به دنیای واقعی بازنمی‌گردند، بلکه در دنیای خود به دنبال زیبایی‌ها و لطافت‌هایی همچون گل و گلابی در بین آهوهای چران هستند.
خوشا آنانکه هر از بر ندانندنه حرفی وانویسند و نه خوانند
هوش مصنوعی: خوشا به حال افرادی که از حفظ نمیدانند و نه چیزی مینویسند و نه میخوانند.
چو مجنون سر نهند اندر بیابانازین کوها رَوَن آهو چرانند
هوش مصنوعی: زمانی که مجنون در بیابان سر میگذارد، از اینجا گلهایی میروید و آهوها با آرامش چرا میکنند.