دوبیتی شمارهٔ ۴۵
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش افرادی میپردازد که از جسم و جان خود جدایند و تنها به عشق و وصال محبوب فکر میکنند. آنها در گذر زمان و با سختیها، به دردهای خود عادت کرده و برای درمان دردهای خویش، به غیر از عشق و محبتی که در دل دارند، چیزی نمیدانند.
خوشا آنانکه تن از جان ندانندتن و جانی بجز جانان ندانند
هوش مصنوعی: خوشا به حال آنهایی که تن را از جان ناگفته میدانند و به جز عشق و محبوب واقعی، هیچچیز دیگری را نمیشناسند.
به دردش خو گرند سالان و ماهانبه درد خویشتن درمان ندانند
هوش مصنوعی: اگر دردی دارند، سالیان و ماهیان نیز آن را احساس میکنند، اما هیچکدام نمیدانند که چگونه به درمان درد خود بپردازند.