دوبیتی شمارهٔ ۵۲
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به زیبایی و لطافت یک گل اشاره میکند که زیر سایه سنبل رشد کرده است. قامت آن گل همچون نخل تازهای است که در اوج جوانی به سر میبرد. شاعر از عشق به این گل زیبا سخن میگوید و شبها مانند بلبل ناله و افسوس برمیآورد.
گلش در زیر سنبل سایه پرورنهال قامتش نخلی است نوبر
هوش مصنوعی: گل او در سایه سنبل، در حال رشد و پرورش است و قامتش مانند یک نخل تازه است که هنوز جوان و نو است.
ز عشق آن گل رعنا همه شبچو بلبل ناله و افغان برآور
هوش مصنوعی: به خاطر عشق آن گل زیبا، بلبل هر شب با ناله و شیون آواز میخواند.