دوبیتی شمارهٔ ۶۹
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حس و حال انسانی است که در تنهایی و بیابان به سر می‌برد. شاعر از زیبایی‌های باران و اشک‌هایش سخن می‌گوید و احساس درد و ناآرامی را در وجودش حس می‌کند. او نه بیمار است و نه به دنبال درمان، بلکه در عمق وجود خود به ناله و فریاد می‌پردازد و این احساسات را با طبیعت پیرامونش پیوند می‌زند.
بی ته سر در بیابانم شو و روزسرشک از دیده بارانم شو و روز
هوش مصنوعی: در دشت بینهایتی سرگردانم و روزی را با اشکی از چشمانم بگذران.
نه بیمارم که جایم میکری دردهمی دانم که نالانم شو و روز
هوش مصنوعی: من بیمار نیستم که بخواهی مرا درمان کنی؛ من میدانم که دردی دارم و به همین خاطر ناله میکنم. پس تو هم بیایید و روزی را به من بده.