دوبیتی شمارهٔ ۶۸
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به احساسات عمیق خود اشاره میکند. او خود را در بیابانی می‌بیند که موهایش مانند علف‌زار شده و اشک‌هایش به باران می‌ماند. او نشان می‌دهد که نه تنها دردی جسمی ندارد، بلکه دلش پر از ناله و غم است. این احساسات حاکی از تنهایی و اندوه عمیق اوست.
مو که سر در بیابانم شو و روزسرشک از دیده بارانم شو و روز
هوش مصنوعی: در بیابان، موهایم را رها کن و بگذار چشمانم از اشک شبیه باران پر شود.
نه تب دیرم نه جایم میکند دردهمی دونم که نالونم شو و روز
هوش مصنوعی: نه به خاطر بیماریام دچار تب شدهام و نه در مکانی هستم که درد بکشیم؛ میدانم که به خاطر غم و اندوه، ناله میکنم و روزها را میگذرانم.