دوبیتی شمارهٔ ۷۹
هوش مصنوعی: در این شعر، نویسنده احساسات عمیق خود را نسبت به عشق و معشوق ابراز می‌کند. او به نوعی درگیر دیوانگی و شوق است و اشاره دارد که نام و ننگ در عشق اهمیت چندانی ندارند. در نهایت، او بر این موضوع تأکید می‌کند که عشق واقعی فراتر از نام و ننگ‌هاست و معشوق به نوعی همیشه در دل اوست.
دلی دیرم چو مو دیوانه و دنگزده آیینهٔ هر نام بر سنگ
چو مو: مانند من، مانند خودم.
به مو واجند که بی‌نام و ننگیهر آن یارش تویی، چه نام و چه ننگ
واجند یعنی گویند، میگویند.