دوبیتی شمارهٔ ۸۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دل خود میخواهد که به خواب نرود و از غم و اضطرابی که دارد، بیدار باشد. او به دلش یادآوری میکند که در کنج عزلت بنشیند و شکر خدا را به جای آورد زیرا ممکن است به آرزوهایش برسد.
چرا دایم به خوابی ای دل ای دل؟ز غم در اضطرابی ای دل ای دل
هوش مصنوعی: چرا همیشه غرق خواب هستی، دل من؟ به خاطر غم و اندوهی که داری، در حال اضطراب و بیقراری هستی.
بوره کنجی نشین شکر خدا کنکه شاید کام یابی ای دل ای دل
هوش مصنوعی: در گوشهای آرام بنشین و شکرگزار خدا باش، چرا که شاید به آرزوهایت برسی، ای دل.