دوبیتی شمارهٔ ۹۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از حسرت و غم ناشی از دوری معشوق سخن میگوید. او احساس میکند که در هر جا که باشد، غریب و بیکس است و تنها آرزوی او روزی است که معشوقش به سراغش بیاید تا ببیند او چگونه از فراق او رنج میبرد و در حال مرگ است.
مو آن محنتکش حسرتنصیبمکه در هر مُلک و هر بومی غریبم
بوم: سرزمین.
نَبو روزی که آیی بر سر منبوینی مرده از هجر حبیبم
نَبو: (نباشد یا نیاید) بوینی: ببینی.