دوبیتی شمارهٔ ۹۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر خود را به عنوان موجودی بی‌پر و بی‌سر معرفی می‌کند که نه به زندگی دنیوی اهمیت می‌دهد و نه به آخرت. او خود را به یک نخل خشک تشبیه می‌کند که باروری ندارد و از بی‌حالی و بی‌برانگیختگی رنج می‌برد. این نوشته به احساس ناامیدی و بی‌روحی اشاره دارد.
من آن مسکین تذرو بی‌پر اَستممن آن سوزنده شمع بی‌سرستم
هوش مصنوعی: من یک آدم بیچیز و بیپرستی هستم، مانند شمعی که سوخته و بی‌سر شدهام.
نه کار آخرت کردم نه دنیایکی خشکیده نخلِ بی‌بر اَستُم
هوش مصنوعی: من نه برای آخرت کار کردم و نه برای دنیا، مثل یک نخل خشکیده هستم که میوهای ندارد.