دوبیتی شمارهٔ ۱۱۰
شعر به عشق و انتظار اشاره دارد. شاعر در شب تا صبح منتظر محبوبش است و در نیمه شب و با غیبت او، اشکهایش مانند باران جاری میشود.
شوان استارگان یکیک شمارمبه راهت تا سحر در انتظارم
در دل شب، ستارهها را یکیک میشمارم و تا صبح در انتظار تو هستم.
پس از نیمه شوان که ته نیاییز دیده اشک چون باران ببارم
بعد از نیمه شب که تو نمیآیی، از چشمم همچون باران اشک میریزد.