دوبیتی شمارهٔ ۱۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و سوزی که بابت دوری معشوق حس می‌کند سخن می‌گوید. او به عشق و انتظارش اشاره می‌کند و از معشوق درخواست می‌کند که به او بپیوندد، زیرا تحمل این فاصله و غم برایش دشوار است. شاعر به وضوح می‌گوید که نمی‌تواند با چهره‌ای زرد و مملو از رنج به زندگی ادامه دهد و از معشوق می‌خواهد که هر چه زودتر نزد او بیاید.
ز وصلت تا به کی فرد آیم و شمجگر پر سوز و پر درد آیم و شم
هوش مصنوعی: از زمانی که به وصال (معشوق) نرسیدهام، تا کی باید زندگی کنم در حالی که دلی پر از سوز و درد دارم؟
به مو گویی که در کویم نیاییمو تا کی با رخ زرد آیم و شم
رخ زرد: در اینجا کنایهاست از ناامیدی.