دوبیتی شمارهٔ ۱۳۴
هوش مصنوعی: در این چند خط شاعری، شخص از خداوند درخواست می‌کند که او را در زمان بی‌خانمانی و تنهایی، به یاد بیاورد و مطمئن شود که او تنها نیست. احساس طرد شدن و ناامیدی در این شعر به وضوح احساس می‌شود و شاعر به نوعی از خداوند می‌خواهد که او را در کنار خود داشته باشد، حتی زمانی که دیگران او را طرد کرده‌اند.
خدایا واکیان شم واکیان شمبدین بی‌خانمانی واکیان شم
هوش مصنوعی: خدایا، به من کمک کن تا از این بی‌خانمانی رهایی یابم، و به من آرامش و سرپناه عطا کن.
همه از در برانند سوته آیمته که از در برانی واکیان شم
هوش مصنوعی: همه از در بیرون میروند، من به درون میآیم تا ببینم که تو چگونه مرا از در بیرون میفرستی.