دوبیتی شمارهٔ ۱۴۴
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از رنج و درد دلش شکایت می‌کند. او از اینکه دلش هیچگاه آرامش نمی‌یابد و همواره او را می‌آزارد، گله می‌کند. همچنین به تصویر مرغان وحشی اشاره می‌کند که در جست‌وجوی دانه‌اند و دل او نیز به همین شکل در دام‌های مشکلات و مصائب گرفتار است.
وای ازین دل که نی هرگز به‌کامموای ازین دل که آزارد مدامم
هوش مصنوعی: آی بر دل من که هیچگاه به آرزویم نمیرسد و ای وای بر این دل که همیشه مرا آزار میدهد.
وای ازین دل که چون مرغان وحشینچیده دانه اندازد به دامم
هوش مصنوعی: این دل مثل پرندگان وحشی است که نتوانسته دانههایی را که به آنها داده شده بچیند و در دامها میافتد. احساس ضعف و ناچاری از نداشتن چیزی که خواستهام را نشان میدهد.