دوبیتی شمارهٔ ۱۴۳
هوش مصنوعی: این شعر حاکی از درد و رنج عمیق شاعر است. او از ناتوانی خود در ابراز احساساتش صحبت می‌کند و می‌گوید که وجودش مانند آتش ملتهب است. در نهایت، او نیز به مرگ اشاره می‌کند و می‌سازد که حتی در این حالت هم نمی‌تواند شکایت کند. به طور کلی، شاعر دردی عمیق و خاموشی را در زندگی خود احساس می‌کند.
دلم زار و حزینه چون ننالموجودم آتشینه چون ننالم
هوش مصنوعی: دل من بسیار ناراحت و حزین است و وقتی که ناله نکنم، وجودم مانند آتش در حال سوختن است.
به مو واجن که طاهر چند نالیچو مرگم در کمینه چون ننالم
هوش مصنوعی: به مو باید بپیچی که در اینجا برای تو داده میشود، چون اگر به حال من گریه کنی، مثل آن است که به مرگ داستانی در خفا ناله میزنم.