دوبیتی شمارهٔ ۱۴۷
هوش مصنوعی: شاعر از درد و رنج ناشی از تنهایی و جدایی صحبت میکند. او از احساسات عمیق خود، مانند آه و ناله، شکایت کرده و به وضوح نشان میدهد که این درد تا عمق وجودش نفوذ کرده است. شبهایی که تاریک و غمگین هستند، او را بیشتر به فریاد وادار میکنند.
دلا از دست تنهایی به جانمز آه و نالهٔ خود در فغانم
هوش مصنوعی: ای دل، از تنهایی به ستوه آمدهام و به خاطر نالهها و آههای خودم در عذابم.
شبان تار از درد جداییکند فریاد مغز استخوانم
هوش مصنوعی: شب، به خاطر درد جدایی، فریاد بلندی از عمق وجودم برمیآید.