دوبیتی شمارهٔ ۱۴۹
هوش مصنوعی: شاعر از حال و روز خود میگوید و خود را به عنوان یک دلدادهی بیخانمان توصیف میکند که در رنج و سختی به سر میبرد. او در این شعر، حس سرگشتگی و بیپناهی را با قیاس به خار در بیابان و باد که او را به هر سو میبرد، به تصویر میکشد.
مو آن دلدادهٔ بی خانمانممو آن محنت نصیب سخت جانم
هوش مصنوعی: من آن عاشق بیپناهم که دلی پر از درد و رنج دارم.
مو آن سرگشته خارم در بیابانکه چون بادی وزد هر سو دوانم
هوش مصنوعی: من مانند مویی سرگردان در بیابان هستم که با هر بادی که بوزد، به سمتی میروم و در هر طرف حرکت میکنم.