دوبیتی شمارهٔ ۱۵۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بیان درد و غم خود میپردازد و میگوید که هرگاه آسمان (یا تقدیر) صدای او را بشنود، آتش غم و اندوه در دلش شعلهور میشود. او احساس میکند که باوجود گذر عمر، آسمان به خواستههایش پاسخ نمیدهد و همچنان در رنج و عذاب باقی میماند.
فلک کی بشنود آه و فغانمبه هر گردش زند آتش به جانم
هوش مصنوعی: آسمان هیچ توجهی به نالهها و شکایتهای من ندارد و با هر دورش، آتش درد و بار غم را در دلم شعلهور میکند.
یک عمری بگذرانم با غم و دردبه کام دل نگردد آسمانم
هوش مصنوعی: من تمام عمرم را با اندوه و رنج سپری میکنم، اما هیچگاه دلخواستهام برآورده نمیشود.