دوبیتی شمارهٔ ۱۵۳
هوش مصنوعی: در این شعر، گوئی شاعر از درد و رنج خود صحبت می‌کند. او به طرف مقابلش می‌گوید که نظر او را درک کند و از وضعیتی که به آن دچار شده، شکایت دارد. این وضعیت به گونه‌ای است که او را به زانو درآورده و باعث ایجاد ناله و اندوه در دلش شده است. شاعر همچنین به حالی از اندیشه و تفکر منفی اشاره می‌کند که بر زندگی‌اش سایه افکنده و مثل تیر، دردش را به او منتقل می‌کند.
کنون داری نظر گو وا کیانمز جورت در گدازه استخوانم
هوش مصنوعی: حالا نگاهی به من کن که دلم به خاطر عشق تو آتش گرفته و هر روز جانم در آتش اندوه تو می سوزد.
بکه اندیشه‌ای بیداد پیشهکه آهم تیر بو ناله کمانم
ای ظالم و ای بیدادپیشه! بترس و اندیشه کن که آه من تیر و نالهٔ من کمان من باشد!