دوبیتی شمارهٔ ۱۵۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تعبیر نگران‌کننده‌ای از وضعیت خود می‌پردازد. او به خود می‌گوید که مانند ملّاح (قایق‌ران) است و در تلاش برای عبور از دریای زندگی است. اما او نگران است که کشتی‌اش به دلیل مشکلات و چالش‌ها غرق شود و در این دریای بی‌پایان بماند. این نگرانی نماد حس عدم امنیت و ترس از آینده است.
تو خود گفتی که مو ملاح مانمبه آب دیدگان کشتی برانم
هوش مصنوعی: تو خود گفتهای که دریا را به موهای من گره میزنی و من با آنها کشتی را به پیش میرانم.
همی ترسم که کشتی غرق وابودرین دریای بی پایان بمانم
هوش مصنوعی: من نگرانم که در این دریای بی‌پایان، کشتیام غرق شود و من در آن بمانم.