دوبیتی شمارهٔ ۱۶۷
هوش مصنوعی: شاعری در این ابیات از احساس سرگردانی و ناپایداری خود سخن می‌گوید. او نمی‌داند چرا گاهی غمگین و گاهی در حال گریه است. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که در طول زمان، تمامی دردها درمانی پیدا کرده‌اند، اما او همچنان از دردی بیدرمان رنج می‌برد و نمی‌داند علت آن چیست.
نمیدانم که سرگردان چرایمگهی نالان گهی گریان چرایم
هوش مصنوعی: نمیدانم چرا در وضعیت بلاتکلیفی به سر میبرم، گاهی بیوقفه ناله میکنم و گاهی به شدت گریه میکنم.
همه دردی به دوران یافت درمانندانم مو که بیدرمان چرایم
هوش مصنوعی: همه دردها در طول زندگی درمانهای خود را دارند، اما من نمیدانم چرا این درد خاص من بیدرمان است.