دوبیتی شمارهٔ ۱۷۵
این دوبیتی معاشقهای است که شاعر با محبوبش میکند و میگوید در بدترین شرایط و سختترین غمها وقتی که تو را میبینم، همه آنها را فراموش میکنم و دیدن تو مرا شاد میکند همچون رفتن به گلزاری زیبا.
برندم همچو یوسف گر به زندانو یا نالم ز غم چون مستمندان
اگر مرا همچون یوسف،به زندان و سختی افکنند و اگر از غم بنالم مانند کسانی که در تنگنا هستند.
اگر صد باغبان خصمی نمایدمدام آیم به گلزار تو خندان
حتی اگر صد باغبان با من دشمنی کنند، من همیشه با خنده به گلزار تو میآیم.