دوبیتی شمارهٔ ۱۷۶
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از درد و ناامیدی خود میگوید. او به ناله و افسردگیاش اشاره میکند و از قولها و وعدههایی که دیگران به او دادهاند ولی در عمل محقق نشدهاند، ناراضی است. این احساس ناامیدی و غم در دل او به وضوح حس میشود.
دلم از دست ته نالانه نالاناندرون دلم خون گشته پالان
هوش مصنوعی: دل من به شدت نگران و غمگین است و این ناراحتیام مانند زخمی عمیق درونم را میسوزاند.
هزاران قول با ما بیش کردیهمه قولان ته بالان بالان
هوش مصنوعی: تو قولهای زیادی به ما دادی، اما همهی آنها فقط حرف بودند و به عمل تبدیل نشدند.