دوبیتی شمارهٔ ۱۷۷
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر از غصه‌ای صحبت می‌کند که به خاطر از دست دادن گلی (نمادی از زیبایی یا عشق) به دل دارد. او بیان می‌کند که این غم را در طول روز و شب با خود دارد و به بوی خوش آن گل فکر می‌کند. باد نیز به نوعی به دلتنگی و تنهایی او اشاره دارد و او را تسلی نمی‌دهد.
گلی کِشتم به این الوند دامانآوش از دیده دادم صبح و شامان
من گلی در دامان کوههای الوند کاشتم و آن را صبح و شب با دیدگانم آبیاری کردم.
چو روج آیو که بویش وا من آیوبرد بادش سر و سامان به سامان
چون روزی آمد که بویش به مشامم رسید، باد آمد و آراستگی گُل را به تمامی بُرد.