دوبیتی شمارهٔ ۱۷۸
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف افرادی میپردازد که بدون وابستگی به دنیا و سامان خاصی زندگی میکنند. آنها در آرامش و صبوری روزهای خود را سپری میکنند و به یاد محبوبانشان هستند. این افراد با وجود نداشتن سر و سامان، روحیهای آزاد و رها دارند.
خوشا آنان نه سر دارند نه ساماننشینن هر دو پا پیچن به دامان
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسانی که نه سر و سامان دارند و نه وقار، آنها هر دو پا را به آغوش میفشارند.
شو و روزان صبوری پیش گیرنبه یاد روی دلداران مدامان
هوش مصنوعی: باید در زندگی صبوری و تحمل را پیشه کنیم تا همیشه به یاد چهرهٔ محبوبان باشیم.