دوبیتی شمارهٔ ۱۸۸
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات خود را به عنوان کسی معرفی می‌کند که بی‌خانه و بی‌سرپناه است. او به وضوح احساس تنهایی و غم را بیان می‌کند و می‌گوید که در روزگار شاد هم، دلش غمگین است. در نهایت، او به تضاد میان روز و شب اشاره می‌کند و به نوعی از سردرگمی و ناامیدی خود سخن می‌گوید.
آنکه بی خان و بی مانه منم منآنکه برگشته سامانه منم من
هوش مصنوعی: من کسی هستم که بدون سرپناه و مکانم، و همانا من کسی هستم که به حالت قبلی خود بازگشتهام.
آنکه شادمان به انده میکره روزآنکه روزش چو شامانه منم من
هوش مصنوعی: کسی که به شادی به اندوه میپردازد، همانگونه که من در روزهایی که مثل شب است، احساس میکنم.