دوبیتی شمارهٔ ۲۰۷
هوش مصنوعی: در این اشعار، گوینده از احساسات عمیق و تنهایی خود سخن می‌گوید. او می‌گوید چشمانش بی‌پایان اشک می‌ریزند و امیدی در زندگی ندارد. در کنج تنهایی‌اش، روزها و شب‌ها را می‌گذراند و منتظر است تا عمرش به پایان برسد. این ابیات بیانگر اندوه و ناامیدی عمیق او هستند.
بی ته اشکم ز مژگان تر آیوبی ته نخل امیدم نی بر آیو
بی تو، از مژگانِ ترم اشک میریزد و نخل امیدم میوه نمیدهد.
بی ته در کنج تنهائی شب و روزنشینم تا که عمرم بر سر آیو
بی تو، شب و روز در کنج تنهایی مینشینم تا عمرم به سر آید.