دوبیتی شمارهٔ ۲۰۹
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از یادآوری خاطرات و احساساتش صحبت می‌کند. او به گریه و اشک‌هایش اشاره دارد که به طور طبیعی از چشمانش سرازیر می‌شود. همچنین، او نگران این است که لحظات تلخ و سختی که در غربت تجربه کرده، ممکن است دوباره تکرار شوند و عمرش در تنهایی بگذرد.
به دل چون یادم از بوم و بر آیوسرشکم بی‌خود از چشم تر آیو
هوش مصنوعی: وقتی یاد تو به ذهنم میآید، اشکهایم به طور خودکار از چشمانم سرازیر میشوند.
از آن ترسم منِ برگشته دورانکه عمرم در غریبی بر سر آیو
هوش مصنوعی: من نگرانم که با گذشت زمان و بازگشت به گذشته، عمری را در تنهایی و غریبی سپری کنم.