دوبیتی شمارهٔ ۲۱۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساسات عمیق خود در شبهای تنهایی و دوری صحبت میکند. او بر روی بالش خود دراز کشیده و همچون نیی در حال ناله است. به جای اشک، از چشمانش شعلههای آتش درمیآید که نشاندهندهی شدت درد و فقدان اوست.
بی ته هر شو سرم بر بالش آیوچو نی از استخوانم نالش آیو
هوش مصنوعی: بدون هیچ گونه حاشیهای، سرم را بر روی بالش میگذارم و مانند نی که از استخوانش ناله میکند، به آرامی صدا میزنم.
شب هجران به جای اشک چشممز مژگان پارههای آتش آیو
هوش مصنوعی: در شب جدایی، به جای اشکهایی که از چشمانم بریزد، شعلههای آتش از مژگانم سرازیر میشود.