دوبیتی شمارهٔ ۲۲۷
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات دردناک نویسنده اشاره دارد که دل سنگی و بی‌رحمی معشوق را توصیف می‌کند. او بیان می‌کند که با وجود تلاش‌هایش، نمی‌تواند دل معشوق را نرم کند و در آتش عشقش می‌سوزد. در اینجا، نویسنده از ناامیدی و تنهایی خود در مواجهه با این دل سنگی صحبت می‌کند.
دلت ای سنگدل بر ما نسوجهعجب نبود اگر خارا نسوجه
هوش مصنوعی: دل تو که سنگ است، بر ما رحم نکند، جای تعجب نیست اگر سنگ خارا هم رحم نکند.
بسوجم تا بسوجانم دلت رادر آذر چوب تر تنها نسوجه
هوش مصنوعی: من تا زمانی که دلت را به آتش عشق بسوزانم، خودم را میسوزانم. اگر چوبی تر و تازه را فقط در آتش بیندازی، دیگر شعلهور نخواهد شد.