دوبیتی شمارهٔ ۲۲۶
هوش مصنوعی: در این شعر، گویا گوینده از درد دل و بیپناهی خود سخن میگوید. قضا و قدر به او میفهماند که دردش درمانی ندارد و اگر هم ثروتی نداشته باشد، حداقل جانش را دارد که آن هم بیفایده است. این احساس ناامیدی و از دست دادن امید درک میشود.
قضا پیوسته در گوشم بواجهکه این درد دل تو بی علاجه
هوش مصنوعی: سرنوشت همیشه در گوشم میگوید که این درد دل تو درمانی ندارد.
اگر گوهر به آبی خواهون نداریهمین این جون تو که بی رواجه
هوش مصنوعی: اگر به دنبال جواهر و ارزشهای گرانبها نیستی، پس همین جان و زندگی تو که بیارزش و بیهدف است، چه فایدهای دارد؟