دوبیتی شمارهٔ ۲۳۵
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر حالتی از دلتنگی و بیقراری هستند. شاعر میگوید دلش در عذاب است و غیر از درد و رنج چیز دیگری برایش نمیماند. او خود را با کودک بدخو مقایسه میکند که در این روزگار پر از هجرت، دچار درد و رنج شده است.
دل مو بی تو زار و بی قرارهبجز آزار مو کاری نداره
هوش مصنوعی: دل من بسیار نگران و پریشان است، جز اینکه به من آسیب برساند، کاری نمیکند.
زند دستان به سر چون طفل بدخوبه درد هجرت اینش روزگاره
هوش مصنوعی: زندگی مانند یک کودک بدخلق است که در واقعیت، درد هجرت و دوری از وطن را به دوش میکشد و همچنان به سختیهای زمانه ادامه میدهد.